Zo sprak de maan

kleur mij de liefde
nu ik nog van aarde ben
de afgrond die ik in me draag
de boom waarin ik woon

een beker woorden
uit haar hand
en ze lijkt je te willen
schilderden

breekbaar
als het licht
van duizend
verzwegen bloemen

Herhaling


Elke schets is een zee
weggegleden uit de ziel
bevaren als een sterrenpoort
 
Ik kan niet gelukkiger zijn
dan aan jou te denken

Panorama van verre geliefden

 
jij de zon, rivier van licht
altijd jij
ogen
waarin ik me keer

de walvisvaarder
voortgetrokken door een zee van dolfijnen

 

Ochtendgave


Verre van maagdelijk
zo het de liefde vangt met open gebaren;
zoals de verse witte delta er prachtig bij ligt
op de Alpen.

Wat optisch eeuwig is
wat begrijpt;
dat zich schikt naar zijn lot.

En wat doet een vliegtuig er dan nog toe?
Of de mensen.
Een lege stoel meer of minder;
Of dit gedicht.

Zomer, Herfst, Winter.

Wie? Heeft God ooit horen zingen.
Vertel gevangenen! Vertel!

(deel 1)
Het scheppen van een vlakte


Onwennig nog altijd na zoveel zand.

Wat onbedwingbaar plaatsvindt.
Het diepe veinzen van geluk.

Zoals de maan ginds in het water glijdt
de ruwe handen van je ziel.

Er was een meisje ze sliep aan zee.
Ik nam haar hand en keek met haar mee.
Zoals door een spiegel
-zo één als in een Russisch sprookje-
onkreukbaar door de tijd.

Oefenen met de dood


De dagen, klein en geniepig kwaken door mijn hoofd,
met korte stootjes als een vals gestemde piano. Onverdoofd
kan ik niet wakker worden. Sinds nu heb ik me verstopt;
besprenkeld met de geur van oma; een oud brood in de hand.
Zo drijf ik in een rieten mand van oever naar oever en droom.

Ik droom van fietsen zonder handen; zakken apenootjes
en dieren uit zilverpapier. Een giraffe duidt zijn tong naar
vogels die ik niet ken. Ze lijken beschilderd door Miro.

Ik heb haar nog niets horen zeggen
  
     wel zag ik de wind door haar haren slaan



                  Ontmaagding


           en sereen


alsof ze tenslotte Brugs kant uitrollen

      zo vermaken vandaag
            
             de golven zich met de zee



       En de strandjutter met een harmonica
van dromen


ster van binnen            ster van buiten
             

                    
                het liefst volg ik de hand


         links   rechts   links   rechts


 
   De verte mijn liefste
       de verte
                       zie dan

                    daar ergens tekent zich
                                                         een witte parasol
                   
                    
                   
                daar verdampt ons een kind

Weltschmerz


We zijn te laat geboren.
Alles is al uitgehold.
De bomen waarin we wonen;
de gaatjes waardoor we kijken.

Het zwart van een uitgestorven specht
ligt uitgerold in mijn mond.