laten we eerst eens gaan kijken hoe
het fenomeen; de heer Erik Lelieveld oogt

hier wat foto’s; we zien bovendien een muurtje; zijn muurtje te Leerdam; een bootje
(de parel van  de Linge);
de beste vriend van Lelieveld: Zijlstra

aanschuiven

en let op dat vingertje!

een prachtman

de grootste dichter van Nederland; dit is hem

de Hottentot Venus


Het is mede aan dit gedicht van Diana Ferrus te danken dat Mandela
het voor elkaar kreeg bij Mitterand de botten;
potten met schaamlippen op sterk water en andere lichaamsdelen van  Saartje Baartman
terug naar Afrika te krijgen.




A poem for Sarah Baartman
By Diana Ferrus


“I’ve come to take you home –
home, remember the veld?
 the lush green grass beneath the big oak trees
 the air is cool there and the sun does not burn. 
I have made your bed at the foot of the hill,
your blankets are covered in buchu and mint,
the proteas stand in yellow and white
and the water in the stream chuckle sing-songs
as it hobbles along over little stones. I have come to wretch you away –
away from the poking eyes
of the man-made monster
who lives in the dark
with his clutches of imperialism
who dissects your body bit by bit
who likens your soul to that of Satan
and declares himself the ultimate god!I have come to soothe your heavy heart
I offer my bosom to your weary soul
I will cover your face with the palms of my hands
I will run my lips over lines in your neck
I will feast my eyes on the beauty of you
and I will sing for you
for I have come to bring you peace.I have come to take you home
where the ancient mountains shout your name.
I have made your bed at the foot of the hill,
your blankets are covered in buchu and mint,
the proteas stand in yellow and white –
I have come to take you home
where I will sing for you
for you have brought me peace.”

Als u zich verder in wilt lezen? Ik zou zeggen, start hier:


http://www.personenencyclopedie.info/B/BA/BAARTMANSaartje

Het is geen schande bepaalde dichters niet te kennen.
Neem een Vinkenoog, niemand in Nederland buiten de
“happy” few kent Simon Vinkenoog

Oi Oi Ooo die Poppelaars weer....
nou! dan doe zelf de test

Vraag eens aan honderd mensen op straat  of ze
Simon Vinkenoog kennen. Ik voorspel je dat je dat
na tien keer vragen al beu bent. Je moet echt tot de honderd
komen wil je 1 keer een positief antwoord horen.

Ik was bij de Ako vandaag in Scheveningen; maar dat is me al
bij meer Ako filialen opgevallen, ze hebben geen poëzie in de
winkels liggen. Ik heb er (omdat het voor mijn dochter was)
voor het laatst wat gekocht. Een kinderboek.

Ze verkopen verdomme wel sigaretten!
Maar géén poëzie!

De dagen ervoor was ik nog in Italië.
Daar ligt het toch even heel anders met de bekendheid van dichters.


Iedereen kent daar Ungaretti ( Doe de proef!)
Iedereen kent daar Quasimodo
Iedereen kent daar Montale

Wie niemand daar kent. Ik kwam haar per toeval bij vrienden
in de buurt van Milaan op het spoor.
Die hadden haar bundel ( door erfenis verkregen) zelf nog niet
opgemerkt. Maar ik mocht eens snuffelen in de overgelaten boeken. Ungaretti viel me  als eerste op en toen kwam


Teresa Moriglioni Dragan Maria

geboren te Pietrasata (Toskaanland) 22 april 1932 en het leven verlaten op 19 maart 1986 te Milaan

De bundel van haar viel open op een pagina met dit gedicht:


EPPURE VIVERE

Non possedere che questo corpo troppo amato
e questi pochi attimi di coscienza
dinanzi all’oscuro
silenzio dell’universo!

Vivere nella perenne angoscia della morte
eppure,
senza rassegnazione,
vivere.

(Mijn Italiaans is niet goed genoeg om me voor vertaler uit te geven) ( Provisorisch kom ik tot deze unieke NL-tekst) ( Waarmee ik haar graag postuum wil eren)


Desondanks, leven

Niets meer dan dit zo geliefde lichaam te bezitten
en deze schaarse momenten ervan bewust te zijn
in het aanschijn van de duisternis
de stilte van het universum!

Leven in de nooit ophoudende zorg van dood
desondanks,
zonder op te geven,
leven.

Goethe werd al geïnspireerd door Hafiz en schreef zo zijn West-östliche Diwan.

Zelf heb ik een  bundel met gedichten van deze Perzische dichter uit de veertiende eeuw
een jaar geleden aangeschaft. Dat was in de tijd dat ik een aantal contra-gedichten schreef t.o.v. oude Chinese, Perzische en Arabische poëzie.
Ik gaf die historische poëzie een modern jasje, en ik mag zeggen dat was leuk om te doen.

Vorige week kwam ik zijn naam tegen tijdens een uitzending over de Afghaanse militair leider Massoud.
Massoud was het doelwit van een zelfmoordaanslag, die plaatsvond in Afghanistan op 9 september 2001, twee dagen voor de aanvallen van 11 september op de Verenigde Staten.
( meer daarover valt te lezen op o.a. wikipedia)

Een van zijn naaste medewerkers was daarbij, raakte in coma, maar overleefde het wel.
Hij vertelde dat Massoud ( diens moedertaal Perzisch is) bijna elke avond poezie las van Hafiz en kon uit zijn hoofd ook zo werken voordragen.


Zelf vind ik dit vertaald vers van Hafiz opvallend, omdat het qua geloof zoveel universeler is dan dat ik had verwacht van iemand met een zo duidelijke Islamitische achtergrond; het overdenken waard:

 

Van God heb ik zoveel geleerd

Dat ik me niet langer meer

Beschouw als een Christen, een Hindoe,

een Moslim, een Boeddhist of een Jood.

De Waarheid heeft zoveel genereus met me gedeeld

Dat ik mij niet langer meer

Beschouw als een man, een vrouw, een engel

Of zelfs een ziel zo naakt.

De Liefde is zo hecht met Hafiz bevriend geraakt

Dat zij tot as is vergaan en mij heeft bevrijd

Van iedere notie en voorstelling

Waarmee mijn geest zich ooit heeft vermeid

 

 
Bron en subbron via http://nl.wikipedia.org/wiki/Hafiz

 

Wie op Google zoekt komt hem op tal van sites en weblogs
tegen als dichter. Zo ook op www.dichterbijdepolitiek.nl
en www.dichttalent.nl

Dr. Cor van Schaik, dichter bij de honderd dan dat ie nog tiener is, is een haiku specialist. Zijn denken lijkt uit 5-7-5 te bestaan.
Ik mocht zijn boek “Vrijheid leren: jezelf zijn” ontvangen
en dat blijkt verrassend een soort van cursus te zijn, afgewisseld met haiku en fraaie zwart wit prenten. Het boek is een opleiding tot vrijheid. Een bijzondere gedachte, waarmee hij duidelijk wil maken “dat vrijheid kiezen is, echter niet uit traditie of onderricht , maar uit de verantwoordelijkheid voor jezelf en iedereen.”


Treffend vind ik ook zijn kritische politieke opmerkingen  over het zogenaamde democratische centralisme en in dat verlengde zijn uitspraak:
“ Wel of geen kruisraketten is een waanzinnige vraag”

Het boekje lijkt gedateerd, maar is volgens mij qua uitgangspunt
juist nu zeer actueel. Zorg dat je een exemplaar te pakken krijgt
zou ik zeggen.

Op pagina 33 een bijzondere Engelse haiku:

My and your water
stream together to ocean,
delicious bath.

Cor.7.2.1991 10.36

en met die onderschriften van hem, krijgt elk werkje iets bijbels,
zijn bijbel wel te verstaan

Hoe ik op Cor kwam als eerste VIP ?
Ik ben fan van zijn werk. Heus niet van elke haiku, daarvoor schrijft ie er te veel. Het kan niet altijd raak zijn in mijn hart.
Zijn haiku hebben iets religieus in zich zonder dat het storend werkt en dat geldt ook voor zijn woorden over de liefde.
Het is puur, tot op het overdreven idealistische af.
Maar onlangs had ie een bijzonder bijzondere. Een voor Cor zijn doen best wel een agressieve, en toch zit er ook hier weer veel
liefde in en het is knap als je dat weet te combineren:

en de pissebedden...

Ik heb de eikels
van het terras geveegd
tussen de klimop.