Tijdgenote

alle poëzie begint met stilte
elke liefde met een avontuur

vandaag is het de ballon
morgen een stip

vogels zijn we
die duiken als vissen

ik beklim het oneindige

Zoals jij slaapt


zo onvoorwaardelijk lief

een opgevouwen zee
de hand van je hart

Navraag


Het overkomt vogels
bij kruimels op het gras

Terug in bed
Niet koud

Nog warm ruikend
Een leeg oor

“je hebt enkel bestaan
als je minstens met zijn tweeën
hebt geleefd”


ik
op alle jaren
begrijp nu pas de borsten
die een opera dragen

dat we niet meer zijn dan
een gezang van hese engelen

die de oerslaap lichtvoetig maken
  opdat we
          tuimelen,

                  tuimelen






                         tuimelen




                              zinvol


                              en gerust


omdat niemand ons zo mist
als de staart van de ster
zo voorwaar wij zijn geweest


(voor mijn vader  26 maart 1927 - 17 december 2007)

getekend door X

kijk, zo trek ik halve cirkels
onderlangs een borst, een borst
gewoon met een tandenstoker
zie maar hoe makkelijk mooi

de rode lijnen zijn van mij
en ze lossen weer op in de huid
alsof er nooit iets gebeurd is


getekend door Y

zo vul ik blinde gaten, teken
gewelven mooi rond steunend
op pilaren; schrijf ik adem met
brede ribben en balustraden

de zwarte lijnen schetsen mij
ze lossen vanzelf op in je lijf
alsof er nooit iets is gebeurd

door kelders kruipt ze
voorbestemd om voormalig en wijs te zijn
eenzaam en gebukt

zo loopt ze andermaal de trap
en te midden huilt ze

in het vallen van de nacht
ving ik signalen op

hij sprak over een blad
en zij brak er één

zondags had hij nog bier
en plezier gehad, de boer

’s maandags werd hij opeens ziek
(dat kent een boer natuurlijk niet)

werd die dag zieker en zieker
en nog zieker

zelfs zo ziek dat de varkens
ernstig begonnen te lachen

de werkelijkheid is niet verzonken
het is geen stad of straat
het is een huis met een tuin
de kleuren maken een ander geluid

een uitgeperste sinaasappel zegt vanzelf
wel een keer ja of nee

gele werkelijkheid
rode werkelijkheid
blauw, zwart, wit, groen, roze

het valt dus ook te mengen

zo heb ik een godsdienstleraar gehad
die vloekte altijd paarsgroen

de steen is verzet
de wormen grazen

kom, laten we nog één keer veinzen

de vork in de biefstuk, of
wat kruimels Parmezaan